Płacić w walucie lokalnej czy w złotówkach — pułapka DCC

DCC, czyli dynamic currency conversion, to usługa sprzedawana jako udogodnienie: widzisz od razu kwotę w swojej walucie i niczego nie musisz przeliczać w głowie. Haczyk polega na tym, że przeliczenia dokonuje dostawca terminala po kursie, który sam ustala — a prowizją z marży dzieli się często ze sprzedawcą lub operatorem bankomatu. Dlatego obie strony mają interes, żebyś nacisnął złotówki.

Gdy odmówisz i wybierzesz walutę lokalną, transakcję przelicza organizacja płatnicza po kursie bliskim rynkowemu, a twój bank dolicza najwyżej swoją standardową marżę. Przy karcie wielowalutowej z zasilonym kontem w tej walucie nie płacisz wtedy praktycznie nic.

Kwoty wyglądają niepozornie przy pojedynczej płatności, ale DCC ma to do siebie, że proponuje się przy każdej transakcji. Tydzień wakacji z odruchowym klikaniem złotówek to łatwo 150-300 zł oddane operatorom terminali za nic.

• W terminalu wybieraj zawsze kwotę w walucie kraju pobytu — EUR w Hiszpanii, CZK w Czechach, TRY w Turcji.
• W bankomacie szukaj opcji „without conversion” lub „decline conversion” — komunikat, że kurs nie będzie gwarantowany, to straszak, nie ostrzeżenie przed stratą.
• Sprzedawca nie ma prawa wybrać DCC za ciebie — zasady organizacji płatniczych wymagają, żeby decyzja należała do posiadacza karty. Jeśli to zrobił, możesz żądać anulowania transakcji.
• Na paragonie z DCC znajdziesz kurs przeliczenia i marżę — warto rzucić okiem, żeby zobaczyć, ile właśnie próbowano na tobie zarobić.